Maatschappij



Waar is ’m toch mee bezig, waar is ’m toch mee bezig, de liegende leider? Dat hij met het Vlaams Belang de coalitie van 2024 heeft voorbereid, dat valt nog te snappen. Maar wat hij met de coalitie van 2019 zinnens is, begrijpt niemand. En wij durven te stellen: hijzelf het minst van allen. Hij weet het gewoon niet meer.


Kaaiman komt de verdienste toe al vorig jaar als eerste de vraag onomfloerst te hebben gesteld: is hij het kwijt? Over het antwoord bestaat nu geen twijfel meer: ja. Bakt er niets meer van. Gevolg van zijn nooit geëvenaarde hybris: hij ging het allemaal zelf doen. Jamais mieux servi que par soi-même, zoals Vlaams-nationalisten tegen elkaar zeggen. En partijvoorzitter, én burgemeester, én lijsttrekker, én minister-president, én Vlaams Parlementslid, én Vlaams formateur, én federaal onderhandelaar, én boekenschrijver, én marathonloper, én huisvader, én liefhebbende echtgenoot. Die laatste twee functies deeltijds, als flexi-job. Hoe verwaand moet je zijn om niet alleen te denken dat je dat allemaal wel aankunt, maar om er ipso facto ook van uit te gaan dat iemand anders al was het maar één van die taken niet aankan. Dat je zo dicht bij de zon wegens vleugelverbranding naar beneden stort, is niet alleen eigen aan een Boeing 737 MAX.


Wat voor indruk moeten de mensen de laatste tijd hebben gekregen van de N-VA? Een bende zatlappen en hoerenlopers. In het waarheidverbloemende Wetstraatjargon spraken ze van ‘escortdame’. Kom op zeg. Bij ‘escortdame’ denken wij aan een gedistingeerde vrouw met vier diploma’s die mensen escorteert, bijvoorbeeld naar een job. Conny Vandendriessche! Dat is een escortdame, en wat voor een. Maar die Lynn van Kris Van Dijck? Een hoer. En een dure ook: 300 euro in het zwart voor een uurtje op een studio met verborgen camera. Volgens Van Dijck zat zijn Suske ‘in een precaire situatie’. Hoe zou hij de zijne dan noemen?


En zuipschuiten, die N-VA’ers. Problematische drankorgels. De eerste is nog niet begonnen aan zijn derde kuur in een luxueuze ontwenningskliniek, of de tweede staat al boven haar theewater te raaskallen op het podium van een prestigieuze televisieprijs, terwijl een derde vindt dat hij als burgemeester en hoofd van de politie met meer dan 1,4 promille in zijn bloed nog wel achter het stuur mag kruipen. En het komt in zijn zatte kop niet op om ontslag te nemen, blijft ook de riante wedde van Vlaams Parlementslid trekken. Zo iemand zet je toch uit de partij, enfin.


Verder troggelen N-VA-mandatarissen oorlogsslachtoffers geld af voor een humanitair visum. Duiken de koffer in met hun grootste politieke tegenstanders. Spuwen op hun eigen Vlaamse symbolen en belonen de grootste spekelaar met de duurst betaalde politieke job van het land. En excelleren evenzeer in pintjes als in postjes pakken.


Zo kan het niet verder. Bij de laatste kiezing: 280.000 kiezers kwijt. Die liegende leider moet weg, of het is gedaan met zijn partij. Hoe lang is hij nu al voorzitter? Mocht twee termijnen doen volgens de statuten. Is aan zijn vijfde begonnen. Of zesde, wij zijn de tel kwijt. Bij N-VA is er kennelijk evenveel respect voor de partijstatuten als voor het partijprogramma: geen.


Koen Meulenaere


N-VA de PS van Vlaanderen
Jeroen Van Horenbeek


Is de zaak rond Kris Van Dijck het schandaal van de eeuw? Neen, natuurlijk niet. Het is een schandaaltje dat past in de lange Belgische traditie van politieke wantoestanden. Midden jaren 90 schreef toenmalig VRT-journalist Dirk Barrez al een vuistdik boek met de titel: "Het land van de 1.000 schandalen: een encyclopedie van kwarteeuw Belgische affaires." Als dat boek vandaag zou uitkomen, zou de teller op 2.000 staan.


Toch wordt de N-VA midscheeps getroffen door dit schandaaltje. Net omdat het zo mooi past in de oer-Belgische traditie van politiek geklungel, gesjoemel en gekonkelfoes. Iets waar de Vlaams-nationalisten zich altijd tegen afgezet hebben. Het succes van de N-VA hangt samen met haar communautaire agenda en rechts economisch profiel. Maar ook met haar belofte om het spel anders te spelen dan de klassieke politieke families.


De zaak rond Van Dijck maakt een nieuwe barst in de geloofwaardigheid van de N-VA. Door het teleurstellende centrumrechtse avontuur heeft die al een deuk gekregen. Om nog te zwijgen over de schade aangericht door de affaire rond Melikan Kucam, het Mechels gemeenteraadslid dat verdacht wordt van fraude bij het uitdelen van visa aan Syrische christenen. Een zaak waar zelfs de oren van de Brusselse en Luikse PS'ers van flapperen.


Het is afwachten hoe de N-VA en voorzitter Bart De Wever de negatieve trend willen keren. Hoeveel schandalen kunnen er nog losbarsten voordat het venijnig bijnaampje 'de PS van Vlaanderen' echt begint te kleven aan de partij? Dat zou de ultieme nachtmerrie zijn van de Vlaams-nationalisten en meteen ook een godsgeschenk voor het Vlaams Belang. Want één ding staat vast: extreemrechts heeft zich deze week best goed geamuseerd. Voorzitter Tom Van Grieken is klaar om alle gedegouteerde kiezers een nieuwe thuis te bieden.


Misschien is dit nog de meest pijnlijke vaststelling voor de N-VA: anderhalve maand na de verkiezingen waarin extreemrechts zichzelf heeft geherlanceerd ten koste van de partij, heeft de N-VA nog geen enkele manier gevonden om het momentum van extreemrechts te breken. Integendeel. Terwijl Vlaams Belang zich voorbereidt op vijf jaar bitse oppositie, lijken de Vlaams-nationalisten meer dan ooit met zichzelf te worstelen.


Een terugkeer naar de politieke maagdelijkheid zit er niet meer in voor de N-VA. Sinds de laatste verkiezingen lijkt ook de staat van electorale genade voorbij. Als de partij op termijn wil overleven aan de top van de voedselpiramide zullen De Wever en zijn klein kransje vertrouwelingen een nieuw elan moeten vinden. Het elan dat de klassieke partijen - 'de trado's' - nooit vonden om de opmars van de N-VA af te stoppen.


“De grondwet is natuurlijk de grondwet”, zei mevrouw Demir met heel wat bitterheid en spijt in haar stem.


Die bitterheid vat N-VA goed samen.

Voor deze partij zijn onze Belgische grondwet en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) vervelende obstakels voor hun einddoel: het opblazen van België en het oprichten van een identitaire heilstaat Vlaanderen. N-VA doet daar niet flauw over: een onafhankelijk Vlaanderen staat open en bloot vandaag nog altijd als eerste punt in de N-VA partijstatuten.


Om hun einddoel te verwezenlijken moeten een boel grondrechten eerst de schop op. Daarvoor is er gekozen voor een beproefd concept: een gemeenschappelijke vijand creëren. N-VA kiest de laatste paar jaren resoluut om de moslims te demoniseren, keer op keer.


De hoofddoek, de alomtegenwoordige boerkini (die nog nooit iemand gezien heeft), “dansende moslims”, de opgeklopte vluchtelingenheisa, onverdoofd slachten, Jihad VP, Youssef Kobo, het schooltje in Genk: werkelijk elke gelegenheid is prima om een ganse groep in onze samenleving te stigmatiseren, te beschimpen en te kleineren. En het lukt aardig: een verontrustend percentage van de Vlamingen blijkt flink mee te stappen in deze haatcampagne.


Deze partij kan men anno 2018 moeilijk nog centrumrechts noemen. N-VA zit vol met Vlaamsblokkers en de kapoentjes van Schild&Vrienden, en het discours van deze geradicaliseerde individuen binnen de N-VA is steeds toxisch, vaak racistisch, en soms zelfs fascistisch. De uitlatingen van hun toppolitici zijn spijtig genoeg niet steeds van een veel beter allooi.


Laten we voortaan een kat een kat noemen. N-VA is een extreemrechtse groepering en een gevaarlijke partij voor onze democratie, ons land en onze samenleving. Ik hoop dat geen enkele normale democratische partij nog met hen oneervol zal willen samenwerken. Want wat momenteel aan het gebeuren is, is oneervol en gevaarlijk, en daarom verzet ik mij.


 Marc Van Ranst


SiteLock