Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week.


Top


Uitkijkpost 19 oktober  2019

'Beste Assita Kanko, het leek alsof u een vliegende schotel had zien landen'


Joël De Ceulaer - De Morgen



Beste Assito Kanko,


Het was de tweede keer dat ik het zag. Hoe een N-VA-topper het ene moment nog een gloedvol betoog houdt in duidelijke staat van euforie, om dan als een pudding in elkaar te zakken, geveld door onrust en ontreddering. De eerste keer toen Kris Van Dijck op 11 juli, als voorzitter van het Vlaams Parlement, een welhaast orgastisch moment de gloire beleefde tijdens zijn speech in het Brusselse stadhuis, tot Pol Van Den Driessche hem in het oor kwam fluisteren dat er – niet ongerelateerd met die orgasmes – mogelijkerwijze toch een minuscuul probleempje was opgedoken. De tweede keer zag ik het maandag in De afspraak, waar u na een pittig betoog over de Catalaanse schande een simpel vraagje kreeg van Bart Schols, en de blik in uw ogen plots verstarde, als had u zonet de landing waargenomen van een vliegende schotel met Ben Weyts achter de stuurknuppel.


U moet weten: sinds het programma zo onder vuur ligt van uw partij, kijk ik elke dag twéé keer naar De afspraak. Om de kijkcijfers op te krikken, maar ook om nog volop te genieten van Bart Schols, en straks van Phara de Aguirre, voor ze op bevel van minister-president Jan Jambon als presentatieduo vervangen worden door Mia Doornaert en Rik Torfs – die elke aflevering zullen beginnen met een gedicht van Cyriel Verschaeve. Zo was ik maandag dus twee keer getuige van uw tussenkomst – eerst als argeloze kijker, daarna om mij ervan te vergewissen dat ik niet gedroomd had, en dat u écht zo vaag was geweest als ik dacht dat u was geweest. Jazeker, zo bleek.


Aan de lezer die het heeft gemist, leg ik even uit dat u daar zat in uw hoedanigheid van Europees Parlementslid, om commentaar te geven op de veroordeling van de Catalaanse separatisten. Dat deed u uitstekend. U toonde boosheid, verontwaardiging, verdriet en beschaamdheid bij de straffen die werden opgelegd aan de politieke makkers van Carles Puigdemont. Dit was, zo oordeelde u, een Zwarte Dag voor Europa.


Dat N-VA in het Europees Parlement tot dezelfde fractie behoort als het Spaanse Vox, een partij die nóg strengere straffen wil, vond u geen probleem. In dit dossier was geen sprake van fractiediscipline en kon iedereen stemmen naar eigen inzicht en geweten. De vrijheid van het parlementslid stond boven alles. Het gaat immers om zelfbeschikking! Mensenrechten! Alle parlementsleden moeten scherp reageren! Ik kreeg er een krop van in de keel en begon alvast mijn frigobox te vullen om naar Spanje af te reizen en mij aan te sluiten bij de Catalaanse protesten. Maar eerst even De Afspraak uitkijken, dacht ik – het was nu net zo interessant.


En toen gebeurde het. Voor het volgende thema schakelde Schols naar de andere gasten: Heidi De Pauw van Child Focus en Brigitte Herremans, Midden-Oosten-expert. Met hen ging het over de situatie in Noord-Syrië en het bijbehorende lot van kinderen van IS-strijders en IS-weduwen. Op dit moment bevinden zich daar Belgische baby’s, peuters en kleuters wier leven aan een zijden draadje hangt, omdat we niet weten in welke handen ze zullen vallen. Die kinderen hadden al láng terug hier moeten zijn. Toen Schols daarop van u een reactie vroeg, leek het alsof er een waas voor uw ogen trok. U wist niet wat te zeggen en begon in uw achterhoofd te zoeken naar de gepaste debatfiche. Van een vrij en scherp en verontwaardigd parlementslid, dat – los van elke fractiediscipline – in alle zelfbeschikking de mensenrechten verdedigt, was geen sprake meer. U zat zich hoorbaar af te vragen: ‘Wat zou Theo Francken willen dat ik zeg?’ En dus mompelde u maar wat, onder meer dat het ‘een slecht idee’ is om kinderen ‘mee naar daar te nemen’ – het zo onderhand erg wraakroepende ‘Mawda-argument’, zeg maar.


Ik schudde het hoofd, maakte mijn frigobox weer leeg en wist wat mij te doen stond: nóg maar eens, voor de duizendste keer, een briefje schrijven over politiek opportunisme.


In dat verband: toen Schols u met een achterdochtige frons vroeg of u zich echt Vlaams-nationalist voelt, was dat niet ongepast, zoals N-VA-trollen op Twitter beweerden, maar terecht. In 2017, toen de N-VA u het Ebbenhouten Spoor toekende, een paternalistische prijs voor de flinkste nieuwkomer, was u nog lid van de MR, de Franstalige liberalen. In 2010 schreef u voor denktank Liberales zelfs een tirade tégen het nationalisme – een kort fragment: “Vlaanderen heeft nationalisme niet nodig. Nationalisme is een uiting van angst, lafheid en gebrek aan inspiratie.” Vreemd genoeg is deze tekst spoorloos.


Vandaar de vraag van Schols, dus. Die vraag had niets met racisme te maken, zoals ook door N-VA-sympathisanten werd gesuggereerd – pijnlijk voor een partij die het gratuite gebruik van racismeverwijten altijd aanklaagt. U had de eerste moeten zijn om Schols te verdedigen. Maar ook dat durfde u niet – erg tsjeverig, niet? Wat mij eraan doet denken: als u nu lid wordt, kunt u zich bij CD&V nog tot maandag kandidaat-voorzitter stellen.


Vrije groet


Joël De Ceulaer, senior writer


Top



Beste Bart Somers,


Het wurgcontract dat ik bij mijn indiensttreding bij De Morgen ondertekende, stipuleert dat ik uitsluitend laaghartige stukken mag schrijven over politieke mandatarissen. Dat vloekt met mijn barmhartige inborst, maar ik probeer mij aan die afspraak te houden. Alleen voor u heb ik ooit een uitzondering gemaakt – u zult zich dat nog herinneren: na de aanslagen van maart 2016 vond ik dat men u minister van Preventie moest maken, omdat uw inclusieve Mechelse model wat mij betreft mocht worden geëxporteerd naar de rest van Vlaanderen en desnoods het gehele land. Uw devies luidt dat wij allemaal nieuwkomers zijn in deze superdiverse samenleving, en dat vind ik een constructieve invalshoek, die ons allen tot mildheid noopt. Als ik aan u denk, begin ik volautomatisch – maar zachtjes genoeg, zodat niemand het hoort – Kumbaya te neuriën.


U vreest nu misschien dat ik met deze brief op mijn lofrede wil terugkomen, maar niets is minder waar. Ik schrijf u om nóg maar eens krachtig te applaudisseren, deze keer voor uw resolute optreden in het dossier van de gewraakte campagne voor Bicky Burger.


De hallucinante feiten zijn ondertussen alom bekend. Het bewuste fastfoodmerk heeft deze week een advertentie gelanceerd waarop een man zijn vrouw een ferme vuistslag toedient omdat ze hem de verkeerde hamburger heeft gegeven. De verontwaardiging die terstond losbarstte, was haast ongezien en volkomen terecht. Wat voor zin heeft het nog om de klimaatopwarming tegen te gaan, de wereldwijde kindersterfte terug te dringen, of een federale regering te vormen, als adverteerders met zulke bagger het kostbare weefsel van onze samenleving aan flarden mogen scheuren? Waarom zou iemand nog protesteren tegen de bommenwerpers en de artillerie van Erdogan in Syrië, als hier in Vlaanderen partnergeweld expliciet wordt aangemoedigd? In deze kwestie kon gewoon volksprotest niet volstaan, hier was ferme politieke actie gepast.


PS-kopman Paul Magnette was de eerste die reageerde. Hij zal, liet hij weten, nóóit nog een Bicky Burger eten – de kans dat hij er ooit eentje heeft verorberd, lijkt mij geweldig klein, maar goed: het is het signaal dat telt. Toch bleven wij, als geschokte en ziedende burgers, nog op onze honger zitten. Tot u per tweet eindelijk de juiste boodschap bracht: u zult als minister van Gelijke Kansen bij de JEP – de Jury voor Ethische Praktijken in de reclame – een klacht indienen tegen deze ‘wansmakelijke’ campagne, die partnergeweld ‘banaliseert’ en ‘stigmatiserende genderbeelden’ gebruikt. Ik las uw berichtje en begon ogenblikkelijk te neuriën: hier was mijn favoriete politicus weer!


Let wel, uw klacht lijkt mij het strikte minimum. Ik vraag mij af, en ik zal niet de enige zijn, of die JEP wel veel impact zal hebben. Ondertussen zijn zowel het marketingteam van Bicky Burger, als de gangsters van hun reclamebureau, nog altijd op vrije voeten, en dat mogen wij eigenlijk niet aanvaarden. Deze mensen hebben expliciet, ondubbelzinnig en doelbewust mannen aangespoord om hun vrouwen te mishandelen. Dan komen ze er met zo’n klachtje bij de JEP nog goed vanaf. Zouden lijfstraffen toch geen optie zijn? Of ontzetting uit de burgerrechten? Desnoods een jarenlange celstraf? Ik wil maar zeggen, mijnheer Somers: bij Erdogan zou het nondedorie niet waar geweest zijn!


Uw Bicky-interventie geeft mij wel hoop. Ik verklaar mij nader. Er is de voorbije weken al veel gespeculeerd over uw merkwaardige positie in de Vlaamse regering: hoe kan een inclusief politicus zoals Somers zich nu verzoenen met een regeerakkoord waaruit de putjeslucht van de uitsluiting opstijgt zoals ranzige junklucht uit een Bicky Burger? Bent u van plan om uw principes te verraden voor de macht van een ministerpost? Of bent u daarentegen van plan om Jambon I onderweg op het juiste spoor te manoeuvreren? Zal Jambon de toon van uw departement zetten, of gade gij da bepale?


Ik hoop en vermoed dat de tweede optie werkelijkheid zal worden. Misschien, zo zat ik mij de voorbije dagen te bedenken, bent u wel de Mol in deze regering, en zult u weldra de aanval inzetten, door een klacht in te dienen tegen dit ‘wansmakelijke’ regeerakkoord dat een ‘stigmatiserend’ beeld van de vreemdeling gebruikt en uitsluiting ‘banaliseert’. Dit regeerakkoord, mijnheer Somers, creëert eerste- en tweederangsburgers – Gourmet Burgers en Bicky Burgers, zeg maar – en u bent zich daar terdege van bewust, dat kan niet anders. U loopt het risico dat bevoegde instanties ooit oordelen dat uw maatregelen los in strijd zijn met bijvoorbeeld het gelijkheidsbeginsel, dat dit regeerakkoord als het ware een vuistslag is in het gezicht van de nieuwkomer – misschien moet iemand eens een cartoon tekenen om dat aanschouwelijk te maken.


Wij houden u in de gaten, mijnheer Somers. De nabije toekomst zal uitwijzen of uw visie op inclusiviteit stabiel is. Was u altijd oprecht? Of was u fake ofwa?


Vuistje,


Joël De Ceulaer, senior writer


Top


Top


Uitkijkpost 12 oktober  2019

'Beste Bart Somers, zet Jambon de toon van deze regering of gade gij da bepale?'


Joël De Ceulaer - De Morgen



Beste Naya,


De regio rond het Limburgse Leopoldsburg begint stilaan gelijkenissen te vertonen met de gevreesde Bermudadriehoek in de Noord- Atlantische Oceaan: steeds vaker komt het voor dat dingen er op onverklaarbare wijze in het niets lijken op te gaan. Zo was er deze week bijvoorbeeld de onrustbarende verdwijning van het zelfrespect van Wouter Beke, die zichzelf zomaar een ministerpostje in de schoot wierp. Nog zorgwekkender was het feit dat ook u en uw welpjes plotseling onverhoeds waren verzwonden. Maandenlang leefde Vlaanderen intens mee met u, uw echtgenoot Gust en de welpjes - en dan ineens, zo bleek deze week, was van u en de welpjes geen spoor meer te bekennen. Gust van zijn kant is nog altijd alive and kicking, maar 'gedraagt zich alweer als een vrijgezel' - zeggen de wolvenkenners, zonder veel respect voor uw gevoelens.

Even stonden wij voor een raadsel. Wat kon er toch gebeurd zijn? Had u het kraambed, ergens halverwege de maand mei, niet overleefd? Zeer onwaarschijnlijk, want Gust werd rond die periode regelmatig gesignaleerd terwijl hij voedsel voor u zocht en gedienstig naar het nest bracht - Gust is nu weer op vrouwenjacht, maar hij was de kwaadste niet. Wat was het dan wel? Hoe was het mogelijk dat een wolvin met welpjes plotseling van de aardbodem verdwenen leek? Betrof het hier een stunt van Bart De Pauw, die zijn tv-carrière nieuw leven gaat inblazen? Was het een complot van de loge? Of hadden Jeroen Meus en Sergio Herman u laten kidnappen en slachten, teneinde nog eens origineel uit de hoek te kunnen komen met een lekker gerechje - wolf met pruimen?

Allemaal erg onaannemelijk.

De werkelijkheid is keihard en onverbiddelijk. Uw verdwijning vond niet toevallig plaats terwijl de Vlaamse formatiegesprekken aan de gang waren. U bent - in uw hoedanigheid van nieuwkomer - wellicht het slachtoffer geworden van een laffe, xenofobe aanslag. De ideologische breuklijn is helder. Aan de ene kant zien we het opengrenzenbeleid van de vzw Welkom Wolf, die uw komst van meet af aan heeft toegejuicht als een verrijking van de biodiversiteit. In dit kamp overheerst de boodschap: een wolf meer of minder, wir schaffen das wel. Aan de andere kant staan de Vlaamse inboorlingen voor wie u, zoals de Bulgaarse metselaar en de Roemeense truckchauffeur, een oneerlijke concurrent uit Oost-Europa bent - een crimigrant, die van ons ecosysteem komt profiteren zonder eraan te hebben bijgedragen. Die schapen en reeën, zo luidt de redenering hier, zijn van óns.

De verdenking, lieve Naya, rust nu op een bende jagers die aan het stropen is geslagen. Dat ook uw welpjes het leven lieten, beschouwen zij zeker als de verantwoordelijkheid van de ouders: ik weet niet hoeveel het er waren, maar we zullen twee van hen postuum alvast Mawda en Aylan noemen. Ik weet dat u als wolf - in tegenstelling tot wat uw nare sprookjesreputatie doet geloven - zelden of nooit mensen zult aanvallen. Daar hebben uw moordenaars misbruik van gemaakt.

Dat de jacht bij ons nog altijd is toegelaten, mag overigens een raadsel heten. Het is hier sinds kort bij wet verboden om dieren onverdoofd te slachten - voor joden en moslims, tenminste, want Vlaamse jagers mogen dat wel nog altijd. Zij hebben in het beste geval alleen zichzélf verdoofd, middels de inname van copieuze hoeveelheden alcohol tijdens de lunch die - zo stel ik mij voor - aan een jachtpartij voorafgaat. Het wild dat elk jaar tijdens het jachtseizoen wordt afgeknald, is aldus volkomen halal - wat mogelijkheden opent inzake onze handelsrelaties met Saudi-Arabië.

Er staat ondertussen 30.000 euro op het hoofd van de daders. Ik hoop dat de beste tip straks komt van een jong koppel met een even grote nesteldrang als u en Gust - het zou hen compenseren voor de in onze Vlaamse natie pas afgeschafte woonbonus.

In dat verband: het is onbegrijpelijk dat u in Vlaanderen niet warmer bent ontvangen. U bent tenslotte maar een relatieve nieuwkomer. Tot begin de negentiende eeuw, bij de stichting van België, behoorde u hier tot de fauna. De kans bestaat dat uw voorouders een brokje meepikten toen Jan Breydel het vlees leverde voor de Guldensporenslag. Ook bij menig ander Vlaams wapenfeit was de wolf vast in de buurt. U maakt, beste Naya, onlosmakelijk deel uit van de Vlaamse Canon. Ik mag hopen dat uw wedervaren ooit het voorwerp wordt van een stichtende kinderfilm, een tearjerker zonder nodeloze humor of spanning, in een regie van Jan Verheyen. Titel: Naya, zolang de wolf kan klauwen. De emotionele climax: Gust die thuiskomt met een schapenbout en een leeg nest aantreft.

Tussen haakjes: het lot van de arme schaapjes die u en de uwen al hebben verscheurd, schrappen we uit het scenario. Onze kindjes hoeven niet te vernemen dat de natuur geen harmonieuze plek is waar liefde en evenwicht heerst, maar een oord van moord, terreur en bloedvergieten. Het CD&V-partijbureau, maar dan met bomen en zo.


Levenloze groet,


Joël De Ceulaer, senior writer


Top



Top


Uitkijkpost 5 oktober  2019

'Beste Naya, u bent wellicht het slachtoffer geworden van een laffe xenofobe aanslag’


Joël De Ceulaer - De Morgen



Top


Uitkijkpost 28 september  2019

'Weet u welke denkfout u maakt, mijnheer Bogaert? U lijdt aan electorale behaagzucht’


Joël De Ceulaer - De Morgen



Beste Hendrik Bogaert


U bent sinds kort, laat daar geen twijfel over bestaan, één van de vijf historische figuren van de naoorlogse christendemocratie. Eerst was er Gaston Eyskens, architect van onze robuuste welvaartsstaat. Dan kwam Wilfried Martens, die de Vlaamse deelstaat vormgaf. Vervolgens slaagde Jean-Luc Dehaene erin ons land de eurozone binnen te loodsen. Yves Leterme reed, dankzij een kartel met de N-VA, de partij eigenhandig de vernieling in. En u, tot slot, bent de eerste politicus in de geschiedenis van dit land die het Vlaams Blok slash Belang langs rechts wist in te halen. Uw recente voorstel om sofort over te gaan tot een hoofddoekenverbod in de publieke ruimte is zo krankjorum dat zelfs Filip Dewinter er in zijn ruigste fantasieën nooit zou opgekomen zijn.


En nu houdt u zich dus, luidens de wandelgangen, klaar om uzelf te outen als kandidaat-voorzitter van die stille, brave, ouderwetse, immer gematigde, godsvruchtige en zedige CD&V. Terwijl Wouter Beke u al lang – figuurlijk, uiteraard – uit het venster had moeten werpen. Een mens staat nérgens meer van te kijken, tegenwoordig.


Voor de lezers bij wie uw nare voorstel niet meer zo fris in het geheugen zit, breng ik het graag nog even in herinnering. In een met slordige argumenten bij elkaar geharkt boekje – met de ironische titel In vrijheid samenleven – stelde u voor dat “opvallende religieuze symbolen” moeten worden verboden zodra “meer dan vijf procent” van de bevolking die bewuste religie aanhangt. Dat was, zo voegde u eraan toe, overigens helemáál niet tegen moslims gericht – dat het christelijke kruisje niet opvallend is en dat de joodse bevolking geen vijf procent van de bevolking uitmaakt, is Louter Toeval. Uw enige intentie bestond erin om de vorming van sociale “subgroepen” tegen te gaan en tegelijk het “harmonische samenleven” in onze fraaie regio te bevorderen. Ik heb dat altijd een geweldig curieuze redenering gevonden. Mensen verbieden om te dragen wat ze willen om het samenleven te bevorderen, lijkt mij zoiets als jezelf urenlang met een hamer op het hoofd slaan om het genezingsproces na een hersenschudding te bevorderen.


Deze week las ik in De Standaard dat u vindt dat uw partij de knusse Vlaamse zeden en gewoonten weer volop moet omarmen.
U vermeldde de “zondagsrust, de bloedprocessie en elkaar de hand schudden als we goeiedag zeggen” – stuk voor stuk tradities die, zoals we weten, het hartje van de Vlaming sneller doen slaan, al van jongs af aan: wie van ons heeft vroeger op de speelplaats géén bloedprocessietje gespeeld met de vrienden? Ook hier bij De Morgen, toch een vooruitstrevende Vlaamse krant, is een feestje niet geslaagd als we niet in polonaise en met gepaste kledij de bloedprocessie hebben voltrokken.


Ook dat hoofddoekenverbod past volgens u perfect in het Vlaamse waardepatroon zoals dat aan menig tapkast in de praktijk wordt gebracht: daar, aan de toog, krijgt u dat idee naar eigen zeggen meteen verkocht. Wat mij niet verbaast: vanaf vijf promille doen zelfs genocidaire gedachten hun intrede, wat het “harmonische samenleven” trouwens ook lichtjes in het gedrang kan brengen.
Terzijde: hoe zou u dat hoofdoekverbod juist willen afdwingen? Door met zedenpolitie bemande vrachtwagens de steden en dorpen te laten doorkruisen op zoek naar overtreedsters, die dan in een kamp worden bijeengebracht voor een vestimentair en ideologisch heropvoedingstraject?


Ik vraag het maar, hoor. Ook mede namens uw partijgenoten, die daar vast niet allemaal hetzelfde over denken. Bij CD&V is het altijd wel van enerzijds-anderzijds geweest, maar nu breekt de periode aan van enerzijds-anderzijds-zuszijds-zozijds-hierzijds-daarzijds-ginderzijds. Uw partij stevent af op een explosie van onenigheid, een wonderbaarlijke vermenigvuldiging der meningsverschillen, waarbij u elkaar bekogelt met broden en vis. Miet Smet wil de ‘C’ schrappen uit de naam, Pieter De Crem en u willen er een antimoslimpartij van maken, Mieke Van Hecke wil moslims knuffelen. De rest van de partij droomt van “een nieuw verhaal”, met “rechten en plichten”, alsook met “vrijheid en verantwoordelijkheid”. De volgende stembusgang wordt een bloedprocessie.


Weet u welke denkfout u maakt, mijnheer Bogaert? U lijdt aan electorale behaagzucht. U hebt de score van Vlaams Belang gezien en hengelt nu naar de gunst van de naar rechts opschuivende kiezer. Alleen doet u dat zoals sommige verliefde puberjongens het meisje van hun dromen willen veroveren: kwijlend van verlangen en bereid om door het stof te kruipen. Spoiler: dat werkt meestal niet.


U hebt één troost: het verschil met de situatie bij Open Vld en sp.a is met het blote oog niet meer waarneembaar. Voor u is dat niet erg: als het niet lukt om bij CD&V voorzitter te worden, kunt u het nog bij een van die twee andere partijen proberen. Welke het ook wordt: zwaai nog eens als u straks over de kiesdrempel rijdt.


Met Vlaamse handdruk,


Joël De Ceulaer, senior writer


Top


SiteLock